Tegenwoordig zijn er KOPP-groepen (kinderen van ouders met psychische problemen). Maar vroeger waren die er niet. En ook nu nog zijn er genoeg mensen die niet op de hoogte zijn van dit soort activiteiten, terwijl die erg nuttig kunnen zijn.

Je komt het vaak tegen: mensen die in de problemen komen vanwege een lastige geschiedenis. Zij hebben voor hun ouders gezorgd, of voor broertjes en zusjes. Als ouders ziek zijn of problemen hebben, hebben zij onvoldoende ruimte om zich te verdiepen in hun kinderen. En kinderen passen zich aan….

Dus als moeder onvoldoende zorg biedt, zie je vaak dat de oudste dochter (maar soms ook een zoon) deze zorg biedt, zowel aan broertjes en zusjes als aan de ouders zelf. Op dat moment hoeft het kind daar niet zo’n last van te ervaren, het geeft tenslotte ook een gevoel van belangrijk zijn. Maar het is een te zware last.

Bovendien worden zij vaak in beslag genomen door zorgen. Zij zijn bang dat moeder misschien weggaat, of vader weer boos zal worden. Hierdoor hebben zij vaak moeite zich op school te concentreren. Zij zijn voortdurend alert.

Vroeg of laat loopt men vast. Een ingrijpende gebeurtenis, bv. een conflict op het werk, de geboorte van een kind, een scheiding, etc. kan bij deze mensen ernstige problemen veroorzaken.

Vaak hebben deze mensen moeite met relaties en intimiteit. Zij zijn niet gewend zich kwetsbaar op te stellen. Immers: ze moesten altijd sterk zijn, om de problemen op te vangen. Sommigen hebben een blijvend verantwoordelijkheidsgevoel, zodanig dat het ten koste gaat van henzelf. Deze mensen leven bijna om te helpen.

Veel van deze mensen blijven loyaal en verwijten de ouders niets, ook al zijn de ouders  nog zo “afwezig” geweest (als ouders). Boosheid en nutteloze verwijten zijn nergens goed voor, maar een reële kijk op de situatie en bijbehorend verdriet (om wat er niet is geweest) kan helend zijn.

Nellie toestel 1015