Ouders moeten elkaar steunen in de opvoeding. Dat weet iedereen. Toch valt dat niet altijd mee. Vaders gaan twijfelen als puberdochter steeds weer in conflict komt met (meestal) moeder. Moeders zijn nogal eens de gebeten hond bij puberdochters. Zonen komen eerder in opstand tegen hun vader.

Elke, de dochter van Jolanda en Peter gedroeg zich vreselijk: schelden en tekeer gaan omdat ze zelf iets verprutst had. Zich afreageren op moeder omdat ze zichzelf bezeerd had. Jolanda reageerde daar overgevoelig op. Peter wist het ook niet meer….. Enerzijds had hij medelijden met Jolanda, anderzijds moest ze niet zo overgevoelig reageren. Hij suste de boel het liefst en dáár voelde Jolanda niet altijd voor.

Vaak zorgde hij dan stilletjes dat de verprutste schoenen van Elke weer gelijmd waren. Elke dankbaar, het probleem leek opgelost. Maar hij bereikte er weinig mee, steeds opnieuw reageerde Elke zich op moeder af als ze zélf iets kapot maakte. Totdat ik hem aangeraden had om dochter het zélf te laten uitzoeken, haar niet meer te helpen herstellen.

Peter was bang dat het daardoor nog erger zou worden, en wilde àf van dat gedonder elke keer. Hij zou het één keer proberen beloofde hij me. Hij was blij verrast toen zijn dochter na wat geblaf bemerkte dat hij haar niet steunde en zelf de oplossing zocht. Nóg blijer werd hij door de reactie van Jolanda: ze voelde zich eindelijk eens gesteund door hem.

Peter had ongewild het conflict tussen moeder en dochter aangemoedigd, door te sussen. Dat is begrijpelijk maar in dit soort gevallen juist niet productief. Dochterlief moet zelf in de gaten krijgen dat zij verantwoordelijk is voor haar fouten, en niet dat ze haar moeder de schuld kan geven, terwijl vader haar meehelpt om het probleem op te lossen. Want daarmee krijgt Elke het gevoel dat haar vader haar (een beetje) gelijk geeft!

Peter bemerkte dat de ruzies afnamen, maar ook dat zijn relatie met Jolanda beter werd.

Nellie toestelnummer 1015