Verbale agressie in relatie

Maaike belde mij op om de afspraak af te zeggen. Haar man Johan, vond dat de relatietherapie niets uithaalde en ook ik vond de vorderingen minimaal. Zij had hem gevraagd de afspraak zelf af te zeggen maar dit weigerde hij.

Maaike wilde nog wel graag komen want (zo vertelde zij), hier durfde ze een aantal dingen te zeggen die ze thuis niet zei. Maar in dit telefoongesprek kwam ik erachter dat ze Johan vaak spaarde, ook tijdens onze gesprekken. Het kwam er nu allemaal uit: hoe kinderachtig en woedend hij kon reageren, hoe hij soms (als zij geen behoefte had aan seks) haar bijna uit bed stampte en lelijk deed.

Ook bleek hij haar te controleren: haar agenda, haar gsm, haar mail, alles werd door hem bekeken. En als hij een mannelijke naam tegenkwam dan was ze nog niet jarig! Meestal zei hij dan weinig, maar op bed begon hij er dan over……

De laatste tijd ging ze met bonzend hart naar bed, uit angst wat hij nú weer zou zijn tegen gekomen. Niet dat er wat wás. Maar Maaike had nu eenmaal mannelijke collega’s, en zelfs mannelijke vrienden. En tja, die bellen wel eens, of ze mailen. En dan dacht hij dat er meer was…..

Johan had in een gesprek wel aangegeven dat hij soms jaloers was, maar had het direct ook weer gebagatelliseerd. Johan had met zijn relativerende humor mij een rad voor de ogen gedraaid. Hoewel ik érgens misschien iets vermoed heb, liet Maaike als ik haar aankeek op geen enkele manier merken het niet met zijn relativeringen eens te zijn.

En ik kan alleen aan de slag met datgene wat men zegt of uitstraalt, niet met wat er níet gezegd wordt. Ik had niks gemerkt, en Maaike had niks laten merken. En Johan had gewoon zijn eigen verhaal verteld.

Ik bleef Maaike individueel ondersteunen. Zij leerde anders te reageren. En er veranderde wat. Zij stelde haar grenzen. Johan voelde dat hij niet wegkwam met alleen Maaike de schuld geven. Het werd hem duidelijk dat hij ook naar zijn eigen aandeel in de probleemsituatie moest kijken.

Ik moest nog wel even een manier te vinden om hem weer te laten deelnemen aan de relatietherapie zonder dat hij het gevoel had van “op hangende pootjes” terug te komen, maar toen dat lukte ging het een stuk beter met de therapie. Het gaat nu weer goed.

Nellie, toestelnummer 1015