hulp bij relatie, vreemdgaan en ontrouw" href="http://www.hulpbijverwerking.nl/overlijden-van-verwanten-bij-stiefgezinnen/">hulp bij relatie, vreemdgaan en ontrouw

Anneke en Mart hadden enkele gesprekken gehad na een kortstondige buitenechtelijke relatie van Anneke. Ze vertelden dat het een stuk beter ging tussen hen. Mart was boos geweest maar zag ook zijn eigen aandeel in de problemen. Ik zou nu het laatste gesprek met hen hebben.

Bij binnenkomst leek alles prima. Totdat ik wat nadrukkelijker vroeg hoe Mart zich nu voelde. Hij antwoordde: “prima”, maar Anneke barste los: “ja ja, dat zeg je híer, maar thuis kun je zó maar uit het níets uit je vel springen….”

Ik stond versteld: Mart had na aanvankelijke boosheid begripvol en rustig en gereageerd en had beterschap beloofd over zijn eigen aandeel…… En ook Anneke had nooit aangegeven dat het slecht ging thuis. Nu bleek dat ze af en toe ronduit bang van hem was. Mart werd nu boos: of hij soms gek was, of hij niet boos mocht worden na zo’n vernedering….…….

Hè hè, dacht ik, gelukkig, het komt eruit…. Natuurlijk was Mart boos. Hij had dat steeds afgedaan als “dat is gelukkig voorbij”, maar nu bleek dat het helemáál niet voorbij was. Zelfs de kinderen moeten het ontgelden.

Toen we ècht aandacht besteedden aan zijn boosheid en hij ook zijn verdriet de vrije loop liet werd het beter. Hij had zijn eigen woede onderschat. Meestal vang ik signalen op van de ingeslikte boosheid, maar nu had ik niks gemerkt. En Annneke had ook niks gezegd, hoewel zij al veel langer wist dat het niet goed zat.

Ik maakte nog een afspraak met Mart alleen, om te leren omgaan met zijn woede en hoe hij hierover met Anneke kon praten. Zijn boosheid moest hij kwijt maar zijn woede-uitbarstingen moest hij beteugelen. Als boosheid er niet uit mag wordt deze vaak destructief.

Met Anneke maakte ik een afzonderlijke afspraak om haar te helpen hoe ze kon reageren op zijn emoties. Enerzijds: begrenzen van uitbarstingen, anderzijds erkenning van zijn pijn. Vanaf dat moment ging het ècht beter met hen.

Het is begrijpelijk maar wel jammer dat mensen hun werkelijke emoties zo lang verbergen. Meestal pik ik signalen op en maak ik die bespreekbaar (die dan vaak nog worden ontkend ook), maar in dit geval had ik niks gemerkt. Als ik die laatste vraag niet had gesteld, waren ze zogenaamd tevreden naar huis gegaan, maar zou het alsnog mis zijn gegaan….. Nu gaat het echt goed. Het heeft me weer met de neus op de feiten gedrukt: nooit onderschatten hoe goed mensen hun werkelijke gevoelens verbergen!

Nellie, toestelnummer 1015